Trzynasta audycja-Recenzja płyty Przytuła & Kruk

Majową audycję poświęcę młodemu fenomenowi polskiej scenie muzycznej.

Przytuła & Kruk to duet dwóch przyjaciół, którzy podzielają miłość do bluesa. Debiutancki album nagrali latem 2010r. Tego samego roku w ankiecie Blues Top, czytelnicy Twojego Bluesa wyróżnili ich nagrodą "Odkrycie roku".

"Lekkość" to chyba odpowiednie określenie klimatu, jaki panuje na tej płycie. Młodzieńcza swoboda i w pewnym sensie zabawa, uatrakcyjniają tę muzykę, która sama w sobie jest bardzo dojrzała jak na wiek obydwu wykonawców.

Utwór "Greyhound" z wielkim impetem rozpoczyna album. Rześka rytmika efektownie wprowadza nas w muzykę Przytuły & Kruka.
Tych dwóch artystów dodaje świeżości na polską, bluesową scenę. Warsztat wokalny jak i instrumentalny jest do pozazdroszczenia, tym bardziej biorąc pod uwagę krótki staż. Już się cieszę na myśl, co mogą nam zaprezentować za kilkanaście lat.
Płyta posiada 14 utworów w tym 4 covery i 2 piosenki nazwane "10% gratis".
W drugim utworze "Don`t go wastin` my time" oprócz Bartosza Przytuły, swojego wokalu użycza Łukasz Wiśniewski, który dodatkowo uraczył nas swoją grą na harmonijce. Na płycie pojawia się jako gość również Andrzej Serafin, który urozmaica ten album przeróżnymi, oryginalnymi instrumentami(cajon, kij deszczowy, koncovka, darbuka). Najbardziej do gustu przypadła mi interpretacja piosenki Toma Waitsa "Ice Cream Man". Jak na dobry cover przystało, nadali temu utworowi pewną ciężkość i moc. Z całym szacunkiem do osoby Toma Waitsa, piosenka zyskała wiele po tej "metamorfozie". Bluesowe rytmy duetu otulają arcydzieło Toma.

Natomiast w coverze piosenki Roberta Johnsona "Me and the devil" pozostawili wiele robertowych cech, można go rozpoznać już w pierwszych sekundach, dzięki czemu widoczny jest na płycie akcent tego, jakże tajemniczego muzyka.

Debiutancki album Przytuła & Kruk to połączenie młodzieńczej energii i dojrzałego kunsztu muzycznego.
W ich muzyce przeważa jakość gry, a nie ilość instrumentów, atmosfera korzennego bluesa, a nie zbędne efekty pseudo-dźwiękowe. Jest to jednym słowem blues prosto z Delty Missisipi z wczesnego XX w.
Przytuła, wokalny potomek Joe`a Louisa Hookera, obdarzony jest głębokim, mocnym, lekko zachrypniętym głosem, Kruk efektownymi umiejętnościami gry na banjo i  gitarze akustycznej. Ten silny i barwny duet jest naszą, zdecydowanie najlepszą wizytówką na bluesowej, międzynarodowej arenie.
Wyobrażam sobie, jak w przyszłości pokazuję tę płytę z wielką dumą  swoim wnukom, opowiadając im jak wyglądał blues w Polsce "za moich czasów". W dobie elektroniki i plastikowego kiczu, taka czysta, akustyczna muzyka daje nadzieje na uratowanie naszego pokolenia przed sztucznym i nieprawdziwym wytworem dzisiejszych czasów.

Dwunasta audycja-Blues(cz.II)

Marcową audycję zacznę od dwóch osobowości bluesowych, które spotkały się pewnego, grudniowego dnia ...

Mamy rok 1983, Albert King jest szanowanym bluesmanem, Stevie Ray Vaughan, młodym, początkującym, mającym na koncie jeden debiutancki album muzykiem, któremu nie brak talentu.

 Te dwie postacie, które łączy umiejętność tworzenia bluesowych arcydzieł, wspólnie wystąpiły na nagraniu programu telewizyjnego "In Session".

Owocem tego spotkania jest bogaty w ekspresyjną muzykę album o tej samej nazwie.

Na płycie zawarte jest 11 utworów, w tym większość to kompozycje Alberta Kinga. Słuchając tego nagrania, możemy obcować z pełną dynamiki muzyką .

Wersja DVD umożliwia nam zaobserwowanie hierarchii między artystami. Obaj są genialnymi muzykami, ale różnica wieku w tym fachu jest jednak ważna.

Szacunek jaki darzy Ray Alberta jest widoczny od pierwszych minut nagrania. Wyraźnie widać zachwyt również starszego mistrza nad młodym, gitarowym geniuszem.

Niewątpliwie, doskonałe porozumienie artystów świadczy o profesjonalizmie obu panów.

Materiał wypełniony jest po brzegi pierwszorzędnym bluesem, który zadziwia swoim tempem i rytmiką. Jest to spotkanie dwóch pokoleń bluesa, legendy i przyszłej legendy blues rocka. Polecam wszystkim, a w szczególności miłośnikom bluesa, choć ci pewnie już dawno obcowali z tym nagraniem.

Robert Johnson, jedna z najbardziej kontrowersyjnych postaci bluesa. Umarł w niewyjaśnionych okolicznościach, najprawdopodobniej został otruty. Pozostawił po sobie zaledwie 29 piosenek, oczywiście krąży legenda co do zaginionego trzydziestego nagrania. Oprócz legend co do utworów, krążą te o śmierci, o jego talencie, który kupił, zaprzedając swą duszę diabłu. 

Posłuchajmy jednego z utworów tego właśnie tajemniczego artysty "Phonograph Blues"

"The Complete Collection"-to wydanie, zawierające 2 płyty CD, mające łącznie 41 piosenek(niektóre utwory podzielone są na dwie części)

Muzyka Roberta Johnsona jest bluesem w czystej postaci, nie usłyszymy saksofonów, fortepianów, perkusji. Jest tylko gitara i szorstki wokal Roberta. Nie ujmując artyście, mogłabym rzec, że jest to podstawa bluesa. Nie mówię tu o prostocie w negatywnym tego słowa znaczeniu, lecz o fundamencie, na którym późniejsi artyści tworzyli bluesa.

Mamy tu do czynienia z niełatwym do odbioru bluesem. Ja osobiście od razu połknęłam haczyk Roberta, lecz np. Eric Clapton w jednym z wywiadów mówi: "Pierwszy raz usłyszałem Johnsona, kiedy miałem piętnaście lub szesnaście lat. Najpierw słuchałem Chucka Berry`ego, potem coraz bardziej zagłębiałem się w historię bluesa, aż doszedłem do Johnsona. Nie od razu spodobała mi się jego muzyka, musiałem się z nią oswajać. Było to bardzo mocne, wręcz porażające brzmienie. Minęło trochę czasu, zanim do niego dojrzałem."

"Come On In My Kitchen"

Technika gry Roberta na gitarze jest bardzo specyficzna. Wykorzystywał tzw techniki bottleneck i flażoletu. Johnson nagrywał utwory siedząc przodem do ściany w ten sposób można było uzyskać lepszą akustykę. Dźwięk gitary odbijał się od ściany i w ten sposób gitarzysta uzyskiwał głośniejszy dźwięk. Robert Johnson uzyskiwał brzmienie dwóch gitar, grając na jednej. Keith Richards: "Robert Johnson was like an orchestra all by himself." . Był nie tylko gitarowym geniuszem, ale nieprzeciętnym wokalistą o fenomenalnej barwie głosu.

Jedenasta audycja-Recenzja płyty "Hej nie bój się"

Wspólne bluesowanie, reinterpretowanie znanych utworów...

W dzisiejszej audycji chciałabym przedstawić Wam zespół z Krakowa-Krecią Robotę, a dokładnie ich debiutancki album"Hej nie bój się".

Płyta nie zalicza się do projektów eksperymentujących z różnymi stylami muzycznymi, jest to raczej album posiadający ciekawie wykonane covery i niebanalne, autorskie aranżacje.
Dobrym posunięciem jest sięgnięcie po znane i sprawdzone utwory, tym bardziej na debiutanckim albumie, jednocześnie jednak jest to pewne utrudnienie dla nas w poznawaniu artystów.
Przykładem piosenki, będącej interpretacją Kreciej Roboty jest rozpoczynający płytę, cover utworu The Rolling Stones- "Dead Flowers". Muzycy nadali mu pewnej lekkości, co tylko bardziej przybliżyło go do gatunku country.
Tytułowa piosenka "Hej nie bój się", jak najbardziej spełnia wymagane od singla kryteria. Blues-rockowe brzmienie utworu wpada w ucho i nadaje się do promowania płyty.
Artyści podjęli się wielkiego wyzwania, scoverowania utworu króla Rock'n'rolla, mowa o piosence "All shook up" Elivsa Presley`a.
Może i jest to ryzyko dla debiutantów, ale Krecia Robota to zespół  doświadczonych muzyków. Bogusław Mietniowski, Marcin Sonnenberg i Maciej Kłeczek-znani są z bluesowej formacji- The Cooks, a Adam Stępniowski, jak na młodego muzyka zdążył już  wykazać się swoimi umiejętnościami, np. w duecie NEON.
Oczywiście nie mogłoby się obejść bez skocznie-fortepianowego utworu na bluesowo-rock'n'roll-owej płycie, którym jest "Boogie Woogie Etiuda" nadająca albumowi chicagowskiego klimatu.
Słuchając płyty czekałam z utęsknieniem na typowy, bluesowy akcent, jakim jest harmonijka. Wreszcie przyszedł na nią czas, w piosence "Born in Chicago". Grą uraczył nas Piotr Filimowski. Nie jest to kolejny cover nic nieróżniący się od oryginału, a  bardziej dynamiczna i odświeżona wersja piosenki Gravenitesa.
Oprócz skocznych, bluesowo-rockowych numerów, są też te melancholijne. Jednym z nich, jest siódmy utwór "Pończocha z niewielkim śladem zażenowania". Napełniony jest gitarowym graniem, który doskonale łączy się z dźwiękami saksofonu Marka Batorskiego.
Tworzenie muzyki to również zabawa i podejście do wszystkiego z lekkim dystansem. Utwór "Wstaje rano bezboleśnie" jest dowodem żartobliwości muzyków jak i umiejętności stworzenia czegoś mniej serio.
Płyta "Hej nie bój się" nie jest poszukiwaniem nowych brzmień, lecz przyzwoitym graniem, pozostawiającym miły posmak bluesa. Muzycy z Krakowa utrzymują przyjemny klimat, do którego chce się i na pewno warto wracać.